03-21-2026, 09:44 AM
Adım Rüstəm, 41 yaşım var. Fəhləyəm, tikinti sahəsində işləyirəm. Həyatım heç vaxt rahat olmayıb. Uşaq vaxtından çalışmağa başlamışam, indi də səhər tezdən durub işə gedirəm, axşam yorğun halda evə qayıdıram. Həftə sonları isə bəzən dostlarla görüşürük, söhbət edirik, çay içirik. Həyatım sadədir, amma şikayətim yoxdur.
Keçən ay işdə qəza oldu. Bir neçə gün işləyə bilmədim, evdə oturdum. Darıxırdım, heç nə yox idi. Televizora baxırdım, amma beynim boş idi. Oğlum dedi: “Ata, telefona bir oyun yüklə, vaxt keçər”. Mən güldüm, “mənim telefonum oyun üçün deyil” dedim. Amma o israrlı idi. Axırda dedim, qoy yükləsin, baxaq nə olur.
Oğlum telefonumu götürüb nə isə axtarmağa başladı. Sonra dedi: “Ata, burada bir kazino var, deyirlər yaxşıdır”. Mən qaşlarımı tırdım. “Kazino? O nədi?” dedim. O güldü, “qorxma, ata, mən sənə quraram”. mostbet přihlášení yazıb axtardı, bir neçə dəqiqəyə hər şeyi hazırladı. Mənə dedi: “Bax, ata, burda oyunlar var, istəsən oyna”. Mən baxdım, amma içəri girmədim.
Bir neçə gün keçdi. Evdə oturmuşdum, yenə darıxırdım. Birdən oğlumun qurduğu proqram yadıma düşdü. Telefonu götürdüm, açdım. İçəri girdim, gəzməyə başladım. Nə oyunlar var idi! Rənglər, səslər, hər şey. Mən anlamırdım, amma maraqlı idi. Oğlumdan gizli olaraq depozit qoymaq qərarına gəldim. Nə qədər? 20 manat. Düşündüm ki, itirsəm də təəssüflənmərəm.
Oynamağa başladım. Əvvəlcə heç nə başa düşmürdüm. Hansı düyməni basım, nə fırlanır, nə çıxır. Amma yavaş-yavaş öyrəndim. Mərcləri kiçik qoydum, 10-20 qəpik. Bir saat ərzində 20 manat 15-ə düşdü, sonra 25-ə qalxdı. Yerimdə sayırdım. Amma xoşuma gəlirdi. Həyəcan verici idi.
Həmin gecə yatdım. Ertəsi gün səhər qalxdım, yenə girdim. İndi artıq bir az bilirdim. Fərqli oyunlar sınadım, mərcləri bir az artırdım. Gün ərzində fasilələrlə oynadım. Axşama yaxın balansım 20-dən 45-ə qalxmışdı. 25 manat qazanc. Mənə böyük pul kimi görünürdü.
Üçüncü gün. Həmin gün səhər tezdən oyandım, çay dəmlədim, oturdum. Telefonu götürüb proqrama girdim. Balansımda 45 manat var idi. Dedim, bu gün bir az daha cəsarət edim. Mərcləri 1 manata çıxardım.
Oynadıqca qazanc artmağa başladı. 45-dən 70-ə, 70-dən 100-ə. Ürəyim döyünürdü. Mən özümə inanmırdım. Mən, Rüstəm, tikinti fəhləsi, birdən-birə qazanıram. Sonra bir oyunda ekranda işıqlar yandı, səslər gəldi. Bonus turu açıldı. Hər fırlanmada rəqəm böyüyürdü. 120, 180, 250, 340.
Dayandı. Balansımda 430 manat yazılmışdı.
430 manat. Mən bir neçə dəqiqə ekrana baxdım, heç nə demədim. Sonra telefonu yerə qoydum, durub pəncərəni açdım. Havanı dərin-dərin içimə çəkdim. Geri qayıtdım, yenə baxdım. Rəqəm eyni idi.
Beynimdə iki səs var idi. Biri deyirdi: “Davam et, Rüstəm, daha da artar, nəyin var itirəcək?” Digəri deyirdi: “Ay kişi, dayan, bu pul sənin üçün böyük puldu”. Mən ikinci səsə qulaq asdım. Dayandım.
Çıxarış əməliyyatına başladım. mostbet přihlášení etdiyim o proqramda bir neçə kliklə sorğumu göndərdim. Pul gələnə qədər iki gün keçdi. O iki gün ərzində proqramı açmadım. Açmaq istədim, amma özümə söz vermişdim: “Pul gələnə qədər girməyəcəyəm”. Sözümün üstə durdum.
Pul kartıma gələndə oğlum evdə idi. Ona dedim: “Gəl, ata sənə bir şey alacağ”. O təəccübləndi, “nə?” dedi. Mən də dedim: “İstədiyin oyun konsolu”. O sevincdən yerində dura bilmədi. Həmin gün getdik, aldıq. Qalan pulu da evə xərclədim, xanıma dedim ki, bir işim çıxdı.
O gündən sonra bir daha oynamadım. Yox, qorxduğumdan deyil. Sadəcə, mən istədiyimi aldım. Oğlumun üzünə baxanda sevindiyini görmək mənə kifayətdir. mostbet přihlášení ilə başlayan bu hekayə mənə göstərdi ki, bəxt bir dəfə üzünə gülə bilər. Amma əsl kişilik o bəxti əldən buraxmağı bacarmaqdır.
İndi işə qayıtmışam. Yenə səhər tezdən durub tikintiyə gedirəm. Əllərim işləyir, beynim rahatdır. Oğlum hər gün konsolda oyun oynayır, mən də baxıram. Həmin gecəni xatırlayıram, gülümsəyirəm. Qazandım, dayandım, çıxdım. Üç addım, üç qələbə. Mənim üçün bu, kifayətdir.
Keçən ay işdə qəza oldu. Bir neçə gün işləyə bilmədim, evdə oturdum. Darıxırdım, heç nə yox idi. Televizora baxırdım, amma beynim boş idi. Oğlum dedi: “Ata, telefona bir oyun yüklə, vaxt keçər”. Mən güldüm, “mənim telefonum oyun üçün deyil” dedim. Amma o israrlı idi. Axırda dedim, qoy yükləsin, baxaq nə olur.
Oğlum telefonumu götürüb nə isə axtarmağa başladı. Sonra dedi: “Ata, burada bir kazino var, deyirlər yaxşıdır”. Mən qaşlarımı tırdım. “Kazino? O nədi?” dedim. O güldü, “qorxma, ata, mən sənə quraram”. mostbet přihlášení yazıb axtardı, bir neçə dəqiqəyə hər şeyi hazırladı. Mənə dedi: “Bax, ata, burda oyunlar var, istəsən oyna”. Mən baxdım, amma içəri girmədim.
Bir neçə gün keçdi. Evdə oturmuşdum, yenə darıxırdım. Birdən oğlumun qurduğu proqram yadıma düşdü. Telefonu götürdüm, açdım. İçəri girdim, gəzməyə başladım. Nə oyunlar var idi! Rənglər, səslər, hər şey. Mən anlamırdım, amma maraqlı idi. Oğlumdan gizli olaraq depozit qoymaq qərarına gəldim. Nə qədər? 20 manat. Düşündüm ki, itirsəm də təəssüflənmərəm.
Oynamağa başladım. Əvvəlcə heç nə başa düşmürdüm. Hansı düyməni basım, nə fırlanır, nə çıxır. Amma yavaş-yavaş öyrəndim. Mərcləri kiçik qoydum, 10-20 qəpik. Bir saat ərzində 20 manat 15-ə düşdü, sonra 25-ə qalxdı. Yerimdə sayırdım. Amma xoşuma gəlirdi. Həyəcan verici idi.
Həmin gecə yatdım. Ertəsi gün səhər qalxdım, yenə girdim. İndi artıq bir az bilirdim. Fərqli oyunlar sınadım, mərcləri bir az artırdım. Gün ərzində fasilələrlə oynadım. Axşama yaxın balansım 20-dən 45-ə qalxmışdı. 25 manat qazanc. Mənə böyük pul kimi görünürdü.
Üçüncü gün. Həmin gün səhər tezdən oyandım, çay dəmlədim, oturdum. Telefonu götürüb proqrama girdim. Balansımda 45 manat var idi. Dedim, bu gün bir az daha cəsarət edim. Mərcləri 1 manata çıxardım.
Oynadıqca qazanc artmağa başladı. 45-dən 70-ə, 70-dən 100-ə. Ürəyim döyünürdü. Mən özümə inanmırdım. Mən, Rüstəm, tikinti fəhləsi, birdən-birə qazanıram. Sonra bir oyunda ekranda işıqlar yandı, səslər gəldi. Bonus turu açıldı. Hər fırlanmada rəqəm böyüyürdü. 120, 180, 250, 340.
Dayandı. Balansımda 430 manat yazılmışdı.
430 manat. Mən bir neçə dəqiqə ekrana baxdım, heç nə demədim. Sonra telefonu yerə qoydum, durub pəncərəni açdım. Havanı dərin-dərin içimə çəkdim. Geri qayıtdım, yenə baxdım. Rəqəm eyni idi.
Beynimdə iki səs var idi. Biri deyirdi: “Davam et, Rüstəm, daha da artar, nəyin var itirəcək?” Digəri deyirdi: “Ay kişi, dayan, bu pul sənin üçün böyük puldu”. Mən ikinci səsə qulaq asdım. Dayandım.
Çıxarış əməliyyatına başladım. mostbet přihlášení etdiyim o proqramda bir neçə kliklə sorğumu göndərdim. Pul gələnə qədər iki gün keçdi. O iki gün ərzində proqramı açmadım. Açmaq istədim, amma özümə söz vermişdim: “Pul gələnə qədər girməyəcəyəm”. Sözümün üstə durdum.
Pul kartıma gələndə oğlum evdə idi. Ona dedim: “Gəl, ata sənə bir şey alacağ”. O təəccübləndi, “nə?” dedi. Mən də dedim: “İstədiyin oyun konsolu”. O sevincdən yerində dura bilmədi. Həmin gün getdik, aldıq. Qalan pulu da evə xərclədim, xanıma dedim ki, bir işim çıxdı.
O gündən sonra bir daha oynamadım. Yox, qorxduğumdan deyil. Sadəcə, mən istədiyimi aldım. Oğlumun üzünə baxanda sevindiyini görmək mənə kifayətdir. mostbet přihlášení ilə başlayan bu hekayə mənə göstərdi ki, bəxt bir dəfə üzünə gülə bilər. Amma əsl kişilik o bəxti əldən buraxmağı bacarmaqdır.
İndi işə qayıtmışam. Yenə səhər tezdən durub tikintiyə gedirəm. Əllərim işləyir, beynim rahatdır. Oğlum hər gün konsolda oyun oynayır, mən də baxıram. Həmin gecəni xatırlayıram, gülümsəyirəm. Qazandım, dayandım, çıxdım. Üç addım, üç qələbə. Mənim üçün bu, kifayətdir.